The Gap of Time is een hervertelling: het is Wintersons versie van Shakespeare's A Winter Tale. Winterson sluit daarmee aan op een oude traditie uit Shakespeare's tijd, ze voegt er bovendien iets extra's aan toe. The Gap of Time is namelijk ook een zeer persoonlijke hervertelling. A Winter's Tale draait om een vondeling, Perdita. Ook Winterson is ooit ten vondeling gelegd. Ik weet niet of het die persoonlijke betrokkenheid is, ik weet wel dat ik door Winterson onnavolgbaar meegezogen werd in The Gap of Time. Haar vondeling groeit op in een herkenbare moderne wereld inclusief het vondelingenluik dat onlangs ter discussie stond. De hoofdpersonen zijn op effectieve wijze verplaatst in de tijd zonder aan geloofwaardigheid in te boeten. Sterker nog, ik kan me heel goed voorstellen dat Winterson's slimme gebruik van rolmodellen haar hoofdpersonen voor ons in deze tijd juist herkenbaarder maakt. Leo, de jaloerse echtgenoot is een mix van een gehaaide zakenman en Tom Jones. Zijn energie, viriliteit en ambitie hoeven nauwelijks uitgelegd, die kennen we uit series, films en kranten. Datzelfde geldt voor metroman Xeno, frêle zangeres MiMi en PA Pauline. Ze zijn geboetseerd op basis van mensen die wij kunnen kennen en behoeven daardoor nauwelijks introductie of karakterontwikkeling om te overtuigen. Leo spat door Winterson's woordkeuze zo ongeveer van het papier af, Xeno zweeft er bijna over heen. Bij Perdita's stiefvader Shep ruik je als vanzelf de geuren van gumbo en hoor je blues en soul. Winterson brengt in haar korte roman op weergaloze wijze energie en rauwe ambitie over. Om dat vervolgens keer op keer in contrast te stellen met filosofische, overpeinzende, langzame passages. Alsof een onbenoemde verteller overneemt. Pas tegen het einde openbaart die verteller zich: het blijkt Winterson zelf te zijn. het contrast werkt. Ik merkte bovendien dat ik zeker de overpeinzende passages opnieuw wilde lezen, ze beter in mij op wilde nemen. Hun bijna poëtische schrijfstijl vroeg om langzaam lezen terwijl de korte, af en toe staccato zinnen over Leo het tempo juist opzweepten. Winterson heeft A Winter's Tale niet zomaar herverteld, ze heeft van een prachtig toneelstuk op meer dan overtuigende wijze haar persoonlijke verhaal gemaakt. The Gap of Time voegt iets toe aan A Winter's Tale en is daarmee een waardevolle aanvulling geworden. Winterson doet de oude meester recht aan, ik vermoed dat hij deze versie van zijn verhaal met luid applaus had begroet.
Ik houd van lezen, ik lees dan ook heel veel. Ik geef mijn mening over de boeken die ik lees en help jou daarmee een keuze te maken in de enorme stapel boeken die je nog wil lezen.
dinsdag 10 november 2015
zondag 8 november 2015
George Gissing || New Grub Street
New Grub Street is een klassieker die mij tot nu toe ontgaan is. Ik heb of ooit niet opgelet tijdens college of hij is ook degenen ontgaan die indertijd de verplichte leesstof samenstelden. De roman is onlangs vertaald naar het Nederlands en kwam door de recensie van Hans Bouman in de Volkskrant eindelijk tot mij. Hij gaf de roman vijf sterren, mede omdat New Grub Street de tand des tijds zo goed doorstaan heeft. Die mening deel ik volledig met Bouman. Toegegeven, de setting is niet meer van deze tijd. In de tijd van bijstand en WW hoeven mensen niet meer te vrezen voor honger en ziekte en hoeven ze niet meer op zoek naar een partner die hen kan onderhouden. Veel van de stress van de hoofdpersonen uit New Grub Street zou in deze tijd niet meer aan de orde zijn. Andere zaken zijn nog echter steeds uitermate herkenbaar. De zelfingenomenheid waarmee de literaire kliek in de roman de wereld beschouwt en de eigen belangrijkheid in de wereld zwaar overschat kan zonder enig probleem worden doorvertaald naar het verschijnsel BNN-er. En ook de wijze waarop Jasper Milvain zijn toekomst plant, is helemaal van deze tijd. Sterker nog, het lijkt alsof Gissing het eerste prototype van de carrière plannende ambitieuze professional heeft opgetekend. Hul Jasper in een strak gesneden maatpak of de volle baard van de hipster en hij is van deze tijd. Egoïstische ouders, echtgenoten die vinden dat hun partner hun ontwikkeling in de weg staat, vrouwen die klein gehouden worden door hun familie, vrouwen die desondanks hun kansen grijpen, auteurs die pas na hun dood ontdekt worden, uitermate herkenbaar. Ik weet niet of ik de vijf sterren van Bouman deel, ik weet wel dat New Grub Street een van de betere romans is die ik de afgelopen tijd gelezen heb. Ik heb meegeleefd met sommige personages en me verbaasd over anderen, Gissing's vaardige pen bracht ze moeiteloos tot leven. Ik kan me voorstellen dat voor lezers die de context te letterlijk nemen New Grub Street te ouderwets is, kun je daar doorheen kijken en zien hoe ver Gissing eigenlijk zijn tijd vooruit was in de beschrijving van zijn personages, dan is het New Grub Street de moeite van het lezen absoluut waard.
zondag 1 november 2015
Ann Leckie || Ancillary Justice
Sci-fi was voor mij altijd iets dat zich beperkte tot de tv
en soms de film: Doctor Who volg ik nog steeds, de eerste drie Star War-films
blijven geweldig en Star Trek is en blijft favoriet. Om een heel duidelijke
reden: in Star Trek is de ‘alien’ niet als vanzelfsprekend gewelddadig en
belust op oorlog met alles en iedereen. Natuurlijk waren er in Star Trek ook
wezens die het wat minder goed met het heelal voor hadden, toch kun je stellen
dat in deze serie het geloof in het goede in welk wezen dan ook het
uitgangspunt was. Misschien dat ik daarom Ann Leckie de moeite waard vond. Ancillary
Justice biedt geen zwart-witte oplossing voor een zwart-wit probleem, in de
wereld van Leckie ligt eea ietwat genuanceerder. Zo is de hoofdpersoon geen
mens maar een soort supercomputer samengesteld uit onderdelen van denkende,
levende wezen. Deze computer is tegelijkertijd een ruimteschip, Justice of Toren,
en één van de vele menselijke robots, One Esk, die via een soort ‘cloud’
gelinkt zijn aan Justice of Toren. Bedenker van de ‘ancillaries’ zijn de Radch,
een volk met een strikt hiërarchische maatschappij die uitgaat van hun
superioriteit en aangestuurd door een heerser, Anaander Minaai, die erin
geslaagd is zichzelf vele malen te klonen. Ook hij / zij deelt zo een brein met
vele lichamen. Eén van die lichamen blijkt echter in opstand gekomen tegen de
agressieve wijze waarop de Raadchai werelden veroveren en rassen gebruiken als
levende robot. Justice of Toren heeft dit ontdekt en heeft deze ontdekking
moeten bekopen met vernieling. One Esk is de enige overlevende en zoekt nu zijn
/ haar weg in het heelal. Ik zal niet verklappen met welk doel One Esk onder de
schuilnaam Breq op pad gaat en of dit lukt, wat ik wel kan melden is dat in
Ancillary Justice juist One Esk de robot verrassende menselijke trekjes toont, terwijl Anaander Minaai alle
menselijkheid kwijt geraakt lijkt te zijn in de duizenden jaren van zijn / haar
bestaan (oh ja, de Raadchai wereld kent geen geslachten). Leckie legt bovendien
het manco van de Radch-wereld bloot in de Radch die zij ten ten tonele voert:
Seivarden, Skaaiat en Awn, zij onttrekken zich aan de dictatuur van de
Radch-cultuur en tonen zich goede vrienden die bereid zijn hun leven of carrière
op te offeren voor de goede zaak.
woensdag 28 oktober 2015
Denis Johnson >> The Laughing Monsters
Iemand op internet had The Laughing Monsters aanbevolen. Ik kan niet meer terugvinden wie. Jammer, ik had graag aan deze persoon gevraagd waarom hij/zij vond dat ik deze roman moest lezen. Ik heb het gedaan en het was geen straf maar om nu te zeggen dat ik een toproman gelezen heb? Nou nee. Ik merkte dat ik redelijk iebel werd van het feit dat steeds geïnsinueerd werd dat onze hoofdpersoon in opdracht van CIA of iets dergelijks naar Sierra Leona was gestuurd maar dat nergens in de roman het hoe wat of waarom precies duidelijk werd. Hij moet blijkbaar ene Michael volgen maar waarom, dat is me nog steeds niet duidelijk. Wat volgt is een rare rondreis door Sierra Leona, Ghana en nog wat Afrikaanse landen en een hoofdpersoon die voortdurend van de hak op de tak springt. Het onrustige van de reis vertaalt zich dus ook naar een onrustige vertelstijl. Ik moet bekennen dat ik zo voor me zag dat deze roman succesvol zou worden omgetoverd tot een serie of film maar als boek vond ik de stijlfiguur minder geslaagd. Ik had sterk de indruk dat Johnson vooral trucjes toe paste in de hoop zijn verhaal daarmee interessanter te maken. Die trucjes waren echter te doorzichtig en werkten daardoor niet. Geen succes wat mij betreft.
Abonneren op:
Posts (Atom)



